Kategoria: LabView

LabView cz.3 Constant, control, indicator

2008 Czerwiec 14 – 20:54

Mozliwe ze powinienem najpierw wprowadzic zmienne, a potem dopiero „kable” z czesci 2, jednak wydaje mi sie ze pierwsza rzucajaca sie w oczy rzecza w LabView jest rozno-kolorowe okablowanie, dlatego chcialem wprowadzic je w pierwszej kolejnosci.

W tej czesci wprowadze podstawowe zmienne i ich trzy rodzaje:

  • constant (stała)
  • control (kontrolka)
  • indicator (wskaźnik, wyświetlacz)

Constant

Stała ma tylko wyjscie.

Stale constant

Moze sie to wydawac banalne co to jest stała, choc nie zawsze jest. Patrzac na caly sposob laczenia ze soba funkcji w labview, stala to podstawowe zrodlo z ktorego wychodzą kable (obok kontrolki).

Po prawej podaje przyklady stalych. Pierwsze dwie (e i pi) to stale predefiniowane, pozostale to stale ustawiane przez nas.

Kazda stala ma naturalnie swoj kolor, ktory odpowiada rowniez kolorowi kabelka.

Na przykladzie widac ze utworzenie zwyklej stalej nie powinno stanowic problemu, co jednak jestli potrzebujemy cos w stylu array(bundle(2x waveform(int) + 2x string))

Czesto rzadko zmieniane wartosci wpisuje sie w stale (np zeby nie zasmiecac interfejsu), jest to jednak zle podejscie jesli chcemy skompilowac program. O kompilacji bedzie innym razem, teraz wspomne tylko ze program jest dobry, tylko wtedy jesli po skompilowaniu dziala tak jak chcemy (czyli nie musimy poprawiac ciagle czegos w kodzie). Drugim plusem kompilacji jest znaczne przyspieszenie dzialania programu oraz zmniejszenie zuzycia pamieci operacyjnej.

Control (kontrolka, zmienna)

Kontrolka ma tylko wyjscie.control

Kontrolka to drugie podstawowe zrodlo wartosci (poczatek kabelka). Mozna by spokojnie nazwac to zmienna, ale nazwa kontrolka jest bardziej odpowiednia, jako ze w przeciwienstwie do stalej, kontrolka pojawia sie w interfejsie programu. Po prawej przedstawiam zarowno wyglad kontrolki na interfejsie jak i w programie.

Przedstawione kontrolki to najprostsze z nich, istnieja kontrolki odpowiednio nadajace sie do specyficznych zastosowan (suwaki, pokretla, przelaczniki itp).

Druga roznica wzgledem stalej jest taka, ze kontrolka pozwala zmieniac wartosci w czasie dzialania programu (albo np przy skompilowanym programie). Jest to jej zaleta i wada. Zaleta, poniewaz nie trzeba edytowac kazdorazowo programu, wada, poniewaz mozna sobie powaznie zasmiecic interfejs programu.

Indicator

Indicator (wskaźnik) ma tylko wejscie.

Indicator wystepuje w bardzo wielu odmianach, albo w bardzo prostych (prawie identycznych do powyzej przestawionych control), albo w bardziej skomplikowanych jak wykres 3D itp. Indicatory, z powodu ich bardzo duzej ilosci, latwo dobrac do zastosowania, od zwyklego licznika, przez termometry, wskazowki, paski, wykresy, wykresy 3D itp.

Indicator jest uzywany do wyswietlania wartosci w interfejsie programu. W wiekszosci przypadkow indicator sam sie odpowiednio dobiera (oraz swoj wyglad) do wprowadzonych wartosci (np do integera, arraya integerow itp). Wykresy, czasami wymagaja kilku wartosci aby funkcjonowac, a czasami przyjmuja jedynie skomplikowane pakiety danych (jak np array(bundle(array(2xint)+string)) albo tym podobne), z czym ciezko sobie na poczatku poradzic.

PS Chcialbym zeby wszyscy sugerowali sie angielskim nazewnictwem, aby uniknac bezowocnych dyskusji na temat ze kontrolka to w polskim to samo co wskaznik itp. Przetlumaczylem control na kontrolka (mimo ze to chyba to samo co wskaznik), zeby tekst brzmial bardziej swojsko 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *